Gemeenteraadslid Karin Robert (Groen Brugge) trekt opnieuw aan de alarmbel over de gevolgen van de federale beperking van werkloosheidsuitkeringen. Waar zij in januari al waarschuwde, is vandaag – april 2026 – de zogenaamde “derde en grootste golf” een feit.

Nationaal verliezen naar schatting 42.000 mensen hun uitkering, vaak dertigers en veertigers met een complexe achtergrond. Volgens recente cijfers moet bijna de helft van hen (48%) aankloppen bij het OCMW voor een leefloon.

“Dit is geen activering, maar een platte verschuiving van kosten,” stelt Robert. “Wat federaal wordt bespaard, komt rechtstreeks op het bord van de Brugse belastingbetaler en onze maatschappelijk werkers terecht.”

Druk op lokale sociale diensten neemt toe

De bezorgdheid groeit ook in andere steden. In Leuven luiden sociale diensten de alarmbel: de wettelijke termijn van 30 dagen voor sociaal onderzoek komt onder druk te staan en personeel raakt overbelast. Er wordt zelfs gesproken over het terug inschakelen van gepensioneerde medewerkers.

Robert stelt de vraag hoe diep het water in Brugge staat.

Daarnaast wijst ze op een tweede, minder zichtbare druk: die van jongeren die via het OCMW proberen vooruit te geraken. Nieuwe cijfers tonen aan dat het Brugse OCMW voor 216 jongeren de enige weg naar een diploma vormt, via een leefloon gekoppeld aan een GPMI-traject. Met 1,78 leefloonstudenten per 1.000 inwoners ligt Brugge duidelijk boven het Vlaamse gemiddelde (1,47).

“Dit bewijst dat de druk op ons Sociaal Huis langs alle kanten toeneemt: zowel door de instroom van de derde golf als door de ondersteuning van jongeren die zich uit kwetsbare situaties proberen op te werken.”

Fundamentele keuze voor sociale bescherming

Voor Groen Brugge blijft een sterke sociale bescherming de basis van een menswaardige stad.

“We mogen niet aanvaarden dat kwetsbare Bruggelingen de dupe worden van een systeem dat hen uitsluit zonder realistisch alternatief. De federale druk botst op de lokale realiteit.”

Vragen aan het stadsbestuur

Met haar interpellatie vraagt Robert duidelijkheid over:

• het aantal Bruggelingen dat zich sinds 1 april heeft aangemeld bij het Sociaal Huis, en een totaaloverzicht van de instroom over alle golven;
• hoeveel van hen effectief op een leefloon zijn teruggevallen;
• de draagkracht van maatschappelijk werkers om deze stijgende administratieve en menselijke werklast aan te kunnen;
• de aanpak van psychische kwetsbaarheid binnen deze doelgroep en eventuele extra capaciteit voor gespecialiseerde ondersteuning;
• de impact op het Brugse budget voor 2026, inclusief de extra kosten voor leeflonen, personeelsinzet en de bovengemiddelde ondersteuning van leefloonstudenten.

Robert besluit dat Brugge zich moet voorbereiden op een structurele uitdaging:

“Zonder bijkomende middelen dreigt deze maatregel niet alleen mensen in armoede te duwen, maar ook onze lokale sociale opvang structureel te overbelasten.”