Tijdens het PRISMA Queer Arts Festival kleurde Brugge in alle tinten van de regenboog. Een krachtig signaal van zichtbaarheid en erkenning. Maar terwijl onze stad inzet op culturele inclusie, blijven LGBTQI+ jongeren die thuis niet langer welkom zijn vaak in de kou staan. Karin Robert (Groen) vraagt het stadsbestuur om van symbolische steun naar structurele veiligheid en opvang te evolueren.v

Van regenboogvlag naar realiteit

Met het PRISMA Queer Arts Festival, een initiatief van Het Entrepot en ondersteund door onder meer Musea Brugge, toont Brugge zich als een stad waar de queer gemeenschap zichtbaar en gevierd wordt. Dat engagement is waardevol. Maar achter die feestelijke façade schuilt een harde realiteit.

Een recent dossier in Apache en cijfers uit de JOP-monitor tonen aan dat de sociale aanvaarding van LGBTQI+ personen, en zeker bij jongeren, onder druk staat. Hoewel België hoog scoort op de internationale Rainbow Map wat betreft rechten, ervaart 93% van de LGBTQI+ personen verbaal of psychisch geweld. 11% kampte het afgelopen jaar met zelfmoordgedachten. Zoals Petra De Sutter het scherp stelde: er is een verschil tussen equality – formele rechten – en equity: de inspanningen die nodig zijn om toegang ook effectief veilig te maken.

Geen veilige plek in Vlaanderen

In Vlaanderen bestaat vandaag geen enkel gespecialiseerd opvanghuis voor LGBTQI+ jongeren die door hun familie verstoten worden. In Brussel, Luik en Charleroi zijn er slechts drie initiatieven, waaronder Le Refuge Bruxelles, samen goed voor minder dan 30 opvangplaatsen. Jongeren uit Vlaanderen worden zo vaak verplicht hun vertrouwde omgeving te verlaten. Dat vergroot hun kwetsbaarheid.

Hoewel reguliere opvang via partners zoals het Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW) inzet op inclusie, geven belangenorganisaties en jongeren zelf aan dat algemene opvang niet altijd veilig aanvoelt. Specifieke expertise rond genderidentiteit, psychosociale begeleiding en veilige infrastructuur blijft cruciaal.

Brugge als voortrekker?

Ook bij ons blijven fundamentele zorg en veilige huisvesting een blinde vlek. Daarom stelt Karin in de gemeenteraad volgende week volgende vragen aan het college:

• Welke drempels ziet de stad in de huidige opvangcentra voor queer jongeren?
• Hoe kan de expertise van onze diversiteitsdienst gedeeld worden met opvangmedewerkers?
• Welke concrete stappen en middelen voorziet het college om bestaande opvanglocaties op korte termijn queer-vriendelijker te maken, bijvoorbeeld via specifieke psychosociale ondersteuning?
• Ziet het college Brugge als mogelijke locatie om samen met partners zoals het CAW een regionale opvangplek op te starten?
• Hoe kan Brugge, in samenwerking met middenveldorganisaties, een trekkersrol opnemen?

Conclusie
Een festival als PRISMA toont dat Brugge een hart heeft voor de queer gemeenschap. Laten we dat hart ook tonen aan jongeren die geen huis meer hebben om in thuis te komen. Zichtbaarheid is belangrijk. Veiligheid is essentieel.

Karin Robert
Gemeenteraadslid